

انتشارات ميلکان منتشر کرد: رنج ما را دو تکه ميکند. وقتي کسي که رنج ميکشد، ميگويد: «خوبم...خوبم...» به اين دليل نيست که حالش خوب است. براي اين است که خود درونش به خود بيرونش فرمان داده که واژهي «خوبم» را به زبان بياورد. او حتا گاهي اوقات اشتباهي ميگويد: «خوبيم» ديگران فکر ميکنند که خودش و اطرافيانش را ميگويد، و لي اينطور نيست. او دو تکهي خودش را ميگويد: «خوبيم» ديگران فکر ميکنند که خودش و اطرافيانش را ميگويد، ولي اينطور نيست. او دو تکهي خودش را ميگويد: خود آسيب ديده و خود نمايندهاش. نمايندهاي که براي مصرف عمومي مناسب است! رنج، يک زن را دو تکه ميکند تا کسي را داشته باشد که برايش درد و دل کند، کسي که در دل تاريکي کنار او بنشيند، حتا وقتي ديگران- همگي- تنهايش بگذارند. من تنها نيستم. من به خودم آسيب رساندهام. اما از طرفي هنوز نمايندهام را دارم. او ادامه خواهد داد، شايد بتوانم براي هميشه خود آسيب ديدهي درونم را پنهان کنم و نمايندهام را به دنياي بيرون بفرستم. او ميتواند لبخند بزند، دست تکان دهد، و کم نياورد،؛ طوري که انگار هيچ اتفاق بدي نيفتاده، ما وقتي به خانه برسيم، ميتوانيم نفس بکشيم. ما در ميان جمع، براي هميشه به وانمود کردن ادامه خواهيم داد. از متن کتاب فروشگاه اينترنتي 30بوک












شاید بپسندید














از این نویسنده














از این مترجم













