

انتشارات نگاه منتشر کرد:
نامهنگاري رسم خوشايندي است و سنت مقدسي را در پيشينهي خود دارد. پيش از اختراع وسايل ارتباط جمعي، نامهنگاري يک ضرورت به شمار ميرفت. از مقامات بلندپايهي کشورها تا شخصيتهاي مهم مذهبي، ادبي و هنري و مردم عادي، تنها يک راه براي ارتباط محرمانه در اختيار داشتند و آن نامهنگاري بود. اين شيوه قرنهاي متمادي ادامه يافت، تا دنياي مدرن امروزي، شکل جوامع را دگرگون کرد. جوامع باز پديد آمدند و عصر حاضر به «عصر ارتباطات» مشهور شد. پيش از تمدن مدرن امروزي، نامهها را کبوتران نامهبر، پيکها و قاصدان جابهجا ميکردند. تا اينکه با گسترش خطوط تلفن و از آن پس تلفنهاي همراه و اين روزها به کمک رايانه، اين امکان فراهم آمد، که فاصلهي انسانها با همنوعان خود به کمترين حد ممکن برسد. عليرغم دوري مسيرها و فاصلههاي دير و دور، امکان ارتباط نزديک و لحظهاي برقرار شد. از سوي ديگر، اختراع وسايل نقليهي فردي و عمومي، که مسافت بين شهرها و کشورها را در زماني کوتاه ميپيمايند، جاي نامهنگاري را پر کرد؛ اما با وجود همهي امکاناتي که بر شمرديم، نامهنگاري هنوز هم بين اقوام مختلف به صورت مکتوب کاغذي وجود دارد. ضمن اين که ارتباطات شبکههاي اجتماعي مجازي و سرويسهاي پيام کوتاه را هم ميتوان ادامهي منطقي اين رسم خوشايند دانست.
فروشگاه اينترنتي 30بوک

شاید بپسندید














از این نویسنده













